Μοναξιά.
Υπερβατική.
Ονειρική.
Άπιαστη.
Θεά της τέχνης
του λόγου όαση
της μουσικής λιμάνι.
Μοναξιά
-υπέρτατο αγαθό-
πηγή έμπνευσης
γεννήτρα της ρίμας
ανάσταση του νου
της σκέψης μου παρέα..

Νήματα σκέψης
απλωμένα
στη σκιά των ονείρων
ποτισμένα
με τα θέλω
του άλλου εαυτού
λιπασμένα
μ’ αναστολές
γέμισαν
μ’ ανθούς
τα λιβάδια της ψυχής.

Γονάτισα
στην ομορφιά τους.
Έκοψα
κρίνους, ασφοδέλους
τ’ απόθεσα
στη μεγαλοσύνη
της άδολης σκέψης.
Ξάπλωσα
στην αλμύρα
γεύθηκα
τη γλύκα που ανάδιναν
μύρισα
την ευωδιά τους
μπήκα
στους μίσχους.

Οι κάλυκες έκλεισαν.
Ένας άλλος κόσμος
υποδέχθηκε
την καμένη σάρκα.
Δροσοσταλίδες
πάνω στα πούπουλα
αγκάλιασαν
το κορμί
Η ζωή του χθες
έφυγε.
Ο άλλος εαυτός
άδειασε.
Κουφάρι διπλωμένο
στις όχθες του ποταμού
στα λασπόνερα

μιας ζωής εφήμερης.

Χθες αγόρασα ένα μικρό ψαλίδι
ασημένιο, με κοφτερές λεπίδες.
Θέλω μ΄ αυτό να κόψω
τα νήματα που δένουν
το τώρα με τα περασμένα.

Το σούρουπο
ωσάν άλλη κουκουβάγια
της Αθηνάς του Χέγκελ
απλώνω τα φτερά μου
στους ψίθυρους της σιωπής.
Σκόρπιες σκέψεις
αναμοχλεύουν αισθήματα.
Δεν καταλαβαίνω τη φιλοσοφία της φύσης.
Επιστρέφω στη φωλιά μου.
Κουρασμένη παραίτηση;
Ίσως. Βάζω μουσική.
Οι ήχοι πολεμούν τη σιωπή.
γεμίζουν το κενό.
Η βροχή ξέπλυνε
τις συκοφαντίες
τις παρέσυρε
στους υπονόμους της λήθης.
Ο αέρας σιωπηλός
έκλεψε τις σκέψεις.
Τις στριφογύρισε
μέχρι που τις κατάπιε
ο λευκός τοίχος
του αντικρινού σπιτιού.
Τα όνειρα
ωσάν βουβές φιγούρες
χάθηκαν στο πηχτό σκοτάδι.

Έλιωσα νου και κορμί
στα γρανάζια του σήμερα
Ο αιμάτινος πολτός
έτοιμος για αναβίωση.